سینما مان شان

Juror #2

هیئت منصفه شماره ۲

خلاصه‌ی فیلم:

مرد جوانی به عنوان عضو هیئت منصفه به دادگاه فرا خوانده می شود و در حین محاکمه،ناباورانه متوجه می شود پرونده مطروحه به طور مسقیم به خودش ارتباط دارد.

امتیاز در سایت IMdb (از ده امتیاز):۷

امتیاز در روتن تومیتوز(از صد امتیاز):۹۳٪

امتیاز در سینما مان شان(از پنج امتیاز):۴

داستان فیلم:

جاستین که یک روزنامه نگار محلیست،به عنوان عضو هیئت منصفه به دادگاه فرا خوانده می شود.موضوع پرونده دادگاه،محاکمه مرد جوانی است که به قتل دوست دخترش محکوم شده.جاستین که در بدو دادگاه مطمئن است پرونده هیچ ارتباطی به او نداشته و حتی هیچ آشنایی با قاتل و مقتول ندارد،ناگهان حین رسیدگی پی می برد که موضوع دقیقا به خود او هم مربوط است و بدتر از همه اینکه خود او ناخواسته باعث مرگ دختر جوان شده.اما در تمام این مدت از جریان بی اطلاع بوده و حتی تصور هم نمی کرده مرتکب جنایتی شده باشد.

این موضوع باعث آشفتگی روحی جاستین شده و او را در برزخی میان دو انتخاب قرار می دهد.از سویی نسبت به مرد جوانی که بیگناه است ولی کسی حرفش را باور نکرده و در معرض حکمی سنگین قرار گرفته،عذاب وجدان دارد و از سوی دیگر نگران است که در صورت اعتراف،زندگی خودش و همسر باردار و نوزاد در راهش را به نابودی بکشاند.

او سکوت را انتخاب می کند ولی سعی می کند هیئت منصفه را قانع کند که به بیگناهی متهم رای بدهند.بقیه اعضای هیئت منصفه که در ابتدا همگی متهم را گناهکار می دانستند،بر اثر صحبتهای جاستین،کم کم به این باور می رسند که زود قضاوت کرده اند و مرد جوان می تواند بیگناه باشد.اما وقتی یکی از اعضای هیئت منصفه که کارآگاهی بازنشسته است مصمم می شود در مورد موضوع تحقیق کند،کار جاستین دشوار می شود.

درباره‌ی فیلم:

داستان همیشگی و تکراری اما جذاب و محبوب درگیر شدن انسانها با وجدان خودشان هرگز از چرخه هنر و ادبیات حذف نمی شود و هنوز هم می تواند سرگرم کننده باشد به شرط اینکه وارد چرخه باطل شعارزدگی و پیامهای گل درشت نشود؛و البته که در این فیلم هیچ خبری از شعارزدگی و پیامهای اخلاقی نیست و قهرمان داستان مانند هر آدم عادی دیگری که در بحرانی سخت به دام افتاده،تصمیمات و انتخابهایی درست و نادرست دارد.

اما از نظر سینمایی این فیلم نشان می دهد کلینت ایستوود که رسما دوران سالخوردگی را می گذراند،هنوز هم می تواند فعال بوده و یک فیلم سینمایی کامل و قابل توجه را ساخته و کارگردانی کند و این جای بسی خوشحالی و امیدواری است که نه او سینما را کنار گذاشته و نه سینما او را.پس حتما در یک فرصت مناسب به تماشای این اثر بنشینید و مطمئن باشید که پشیمان نخواهید شد.

تنها نکته ای که می ماند برداشت شخصی ام مبنی بر عدم توانایی نیکلاس هولت برای ایفای چنین نقش درونگرا و پیچیده ایست و گمان می کنم چنانکه بازیگری باتجربه تر برای فیلم انتخاب میشد شاید می توانست این نقش را عمیقتر و به یادماندنی تر ایفا کند.بازی هولت کاملا تخت و یکنواخت است و نمی تواند احساسات و اضطرابهای یک نقش کم دیالوگ را از طریق چشمها (مهمترین عضو یک بازیگر بعد از زبان) انتقال بدهد.

اما یک توضیح حقوقی هم ضروریست و آن اینکه در ایالت هایی که هنوز سیستم هیئت منصفه برقرار است،این افراد از میان کسانی انتخاب می شوند که صرف نظر از میزان تحصیلات یا درجه شغلی،بالاترین درجه خوشنامی و اعتماد اجتماعی را در منطقه یا شغل خود داشته و دارند بنابراین معمولا افرادی با میانگین سنی و تجربه زندگی بیشتر هستند و البته نداشتن هیچ گونه سوء سابقه یا اشتهار به اعمال مجرمانه یا حتی ناپسند حتی در مورد اعضای خانواده،مهمترین شرط انتخاب به عنوان هیئت منصفه است.این افراد با تمام خصوصیاتی که گفتم می توانند مدیر مدرسه،مغازه دار،پزشک،نانوا،ورزشکار یا حتی رفتگر باشند.بنابراین اشخاصی که در این فیلم می بینیم که بیشتر جوان و بی تجربه و احساسی هستند یا سابقه اعتیاد به الکل داشته اند یا حتی برادر خود را در درگیری اشرار یک کارتل مواد مخدر از دست داده اند و یا قبلا حکم به بازپروری و خدمات اجتماعی گرفته اند،غیرممکن و فقط یک اجرای سینمایی است.البته این موضوع را با دوستانی که در امریکا به شغل وکالت مشغول هستند،بررسی کرده و ذکر کرده ام!